Ome Janus

Als jongen uit Veldhoven-dorp koester ik een voorliefde voor de plaatselijke voetbalclub. Sinds mijn zevende levensjaar stroomt er rood-wit bloed door mijn aderen. Ook al ben ik momenteel trainer-coach bij RKVVO: oude liefde roest niet. Vorige week wierp ik een blik op de website van Rood-Wit. Ik schrok van het overlijdensbericht van Janus Sanders.

Vriend

Janus Sanders was een Rood-Witter in hart en nieren, bijna 75 jaar lid van de club. Zelf kende ik hem vooral als ome Janus, omdat hij goed bevriend was met mijn vader. Samen met tante Koosje bezocht hij de verjaardagsfeestjes van mijn ouders en kwam hij elk jaar nieuwjaar wensen.

Sigarenrook

Op verjaardagen in de jaren ’70 stond de woonkamer blauw van de rook. In deze walm vonden geanimeerde gesprekken plaats. Mijn vader zat op het puntje van de bank, ome Janus zat rechtop in de fauteuil. Intussen nipten beide mannen aan een glaasje Remy Martin en namen ze regelmatig een trekje van hun Hofnar bolknak. Als kleine jongen vulde ik de glazen en trakteerde ik op een sigaar uit de doos van mijn vader.

Onze Piet

Ome Janus vertelde graag anekdotes over zijn actieve voetbalcarrière en de verrichtingen van zijn broer Piet in het ‘urste van Rood-Wit’. Zijn pretoogjes twinkelden als hij uitweidde over de voorzetten die ‘onze Piet’ als een kanonskogel tegen de touwen kopte. Regelmatig zag ik hem op zaterdagmiddagen schitteren in het veteranenteam van Rood-Wit. Het rode sportbroekje was iets valer geworden en zijn grijze haren wapperden in de wind. Verder was ome Janus als veertiger het spelletje nog niet verleerd.

Vrije trap

Eerder op de dag keek hij aandachtig naar het team van zijn zoon Paul. Bij een vrije trap, ging Paul achter de bal staan. In het eerste speelde Tiny de Lepper, die schoot snoeihard op goal. Paul niet. Paul was een stylist. Hij krulde de bal steevast in de bovenhoek. Ome Janus glunderde en zag dat het goed was.

Remy Martin

Vorig jaar zag ik op Facebook een foto van Paul en ome Janus in het PSV-stadion. Ik kreeg een brok in mijn keel. Hoe mooi is het als vader en zoon een passie delen. Ik heb dat gemist. Mijn vader overleed toen ik 12 jaar oud was. Hij zit nu op het puntje van zijn wolk, luisterend naar zijn vriend Janus. Ik hoop dat Petrus voldoende Remy Martin op voorraad heeft.

De column ‘Ome Janus’ verscheen eerder in editie Veldhoven van De Uitstraling (jaargang 3, week 42 2018)