Tilburgse tekstschrijver: ook over deze tekst is nagedacht

Aan de weg timmeren als Tilburgse tekstschrijver: dat was de uitdaging toen ik vanuit mijn studentenkamer met Andries tekst & advies begon. In één van mijn eerste mailingen gebruikte ik deze metafoor letterlijk. 25 tekstschrijvers en ontwerpers in Tilburg ontvingen een verkoopbrief waaraan een folieverpakking met spijker vastgeniet was. In de PS had ik geschreven:  ‘Omdat ik graag spijkers met koppen sla, stuur ik u alvast deze spijker als eerste kennismaking. De hamer neem ik tijdens het bezoek mee’. De mailing leidde tot 3 onvergetelijke ontmoetingen. De aanleiding: als onervaren Tilburgse tekstschrijver was ik vergeten om de enveloppen voldoende te frankeren.

Eigenheid, empathie & eerlijkheid

Mijn eerste ervaringen als tekstschrijver in Tilburg: ik kan er een boek over schrijven. Misschien is een boek te veel van het goede. Laat ik me beperken tot een drieluik. Deze blogpost is deel 3 in de reeks. De twee eerste delen waren: De beste tekstschrijver van Tilburg komt uit Veldhoven (deel 1) en Tekstschrijver Tilburg luistert naar monoloog aan de toog (deel 2). In het drieluik staan de 3 pijlers van overtuigingskracht centraal (de 3 E’s): eigenheid in deel 1, empathie in deel 2 en eerlijkheid in deel 3.  Om het belang van eerlijkheid te benadrukken, stel ik je graag voor aan 3 creatieve geesten uit de Tilburgse communicatiebranche:  journalist Willem Knikkermans, ontwerper Antonius Duimdeksel en tekstschrijver Gré Strating. Om privacy te waarborgen,  gebruik ik voor de twee mannen pseudoniemen. Zowel Willem als Antonius ben ik namelijk uit het oog verloren.

 Les 1: wees veel directer als tekstschrijver

Terug naar mijn studentenhuis in de Madeliefstraat in Tilburg. Op de weg van het centrum of het station naar huis passeerde ik in een zijstraat van de Enschotsestraat regelmatig een auto met als reclame op de achterruit: ‘Ook over deze tekst is nagedacht’. Ik vond het een sublieme vondst en was jaloers dat ik deze tekst niet zelf verzonnen had. Ik besloot eigenaar en journalist Willem Knikkermans de mailing met de spijker te sturen. 3 dagen later ging de telefoon. ‘Heb je zin om morgenavond een pilsje te drinken en over het vak te praten’, vroeg Willem. ‘Heel graag’, antwoordde ik.  ‘Vergeet niet om een postzegel van 85 cent mee te brengen’, sloot Willem het gesprek af. ‘Je heb de mailing onvoldoende gefrankeerd’. De volgende avond sprak ik met Willem uitgebreid over het vak. Ik als beginnend tekstschrijver, hij als ervaren kracht. De kritiek op mijn geesteskind was eerlijk en confronterend. Samen dronken we een halve krat Heineken leeg. Waggelend liep ik rond middernacht naar huis. De eerlijke les van Wim dreunde na in mijn hoofd: ‘wees directer, kom sneller ter zake en vertel wat je voor iemand kunt betekenen.’

 Les 2: zorg voor een professionele uitstraling

2 dagen later fietste ik naar een ontwerpstudio in Tilburg-Noord, op een steenworp afstand van Winkelcentrum Wagnerplein. Aan de telefoon had ontwerper Antonius Duimdeksel gezegd dat hij een opdracht voor me in petto had. Hij wilde graag kennismaken en bespreken of ik de juiste tekstschrijver voor zijn nieuwsbrief was. Op zijn kantoor pakte Antonius mijn mailing erbij. Voor het eerst zag ik dat de spijker de brief, de zelfgemaakte folder en de envelop beschadigd had. ‘Ook als tekstschrijver krijg je maar één kans op een eerste indruk’, sloeg Antonius lachend de spijker op z’n kop. ‘Als jouw mailing zo op de deurmat valt, is dat zonde van alle inspanningen.’ Terwijl ik beteuterd voor me uitkeek, kwam Antonius met een voorstel dat ik niet kon weigeren. ‘Wat zou je ervan vinden als we met gesloten beurzen gaan samenwerken. Ik ontwerp een professionele huisstijl voor je. En jij gaat in ruil daarvoor teksten voor ons schrijven’. Een maand later deelde ik mijn eerste visitekaartjes uit. Compliment na compliment kreeg ik voor de huisstijl die gebaseerd  was op het handschrift van mijn opa, de naamgever van mijn tekstbureau.

Les 3: intervisie met vakgenoten

Later die middag stapte ik op de bus naar Goirle: de thuishaven van tekstschrijver Gré Strating.  Ook Gré had me attent gemaakt op de onvoldoende, gefrankeerde mailing. Voor haar was dat geen halszaak. Ze was vooral benieuwd naar mijn achtergrond en werkervaring.Terwijl Gré koffie zette, viel mijn blik in haar kantoor op een tijdschrift dat ik nog niet kende: TEKSTblad. ‘Waarom ben je nog geen lid van TekstNet, vroeg Gré 5 minuten later. ‘Ik vind dat elke zichzelf respecterende tekstschrijver lid moet zijn van de beroepsvereniging’. Volgens Gré was een abonnement op het vakblad TEKSTblad onderdeel van een lidmaatschap. ‘TekstNet organiseert evenementen die heel leerzaam zijn’, vervolgde Gré haar warme pleidooi. ‘Het is belangrijk om regelmatig collega-tekstschrijvers te ontmoeten. Je blijft op de hoogte en je houdt elkaar scherp.’ De woorden van Gré nam ik ter harte. 2 weken later zat het eerste nummer van TEKSTblad in het postvakje van mijn studentenhuis.

Epiloog

Begin dit jaar – 17 jaar na onze eerste ontmoeting – liep ik Gré tegen het lijf tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van TekstNet bij Piet Hein Eek in Eindhoven. Ze was het voorval met de onvoldoende, gefrankeerde envelop vergeten. Tijdens de soep voerden we een enerverend en inspirerend gesprek. Jammer genoeg gooide de trein van 18.55 naar Tilburg roet in het eten. Enkele dagen later schreef ze me het volgende mailtje: ‘Opeens was ik weg, donderdag. Helemaal gefocust op het feit dat er iemand op mij stond te wachten. Ik wil nog even zeggen dat ik het mooi vond om te vernemen hoe je jezelf en je bureau ontwikkeld hebt en dat het zo goed gaat. Initiatieven nemen, daar ben je goed in.’