Geef met storytelling kleur aan je verhalen

Geef met storytelling kleur aan je verhalenEindhoven zal wezen, Eindhoven zal zijn. En voor Eindhoven zullen ze vrezen op het voetbalterrein’. Als jochie van 9 jaar zong ik deze tekst uit volle borst mee. De familie van mijn vader kwam uit Stratum, dus Eindhoven had al snel mijn hart gestolen. Om dat onbeschrijflijke gevoel te illustreren: ik sliep en voetbalde regelmatig in het klassieke, blauwwit gestreept shirt van Eindhoven. Bij thuiswedstrijden beklom ik samen met mijn neef Ted de jeugdtribune achter de goal van Fred Beerendonk. Ome Antoon nam met zijn fotocamera plaats achter het doel van de tegenstander. Ted en ik zongen onze kelen schor om 11 ‘blauwwitten’ aan te moedigen. Om de sintelbaan te ‘overbruggen’, was het meer schreeuwen dan zingen wat we deden. We dachten dat we veel kabaal maakten. Dat was slechts schijn. ’s Avonds op tv klonken onze aanmoedigingen als een slecht gedirigeerd jongenskoortje in de Tivolikerk.

Oude liefde

Mijn liefde voor EVV bekoelde toen Eindhoven in de kelder van het betaalde voetbal ging acteren. Soms wakkert mijn oude liefde weer aan. Deze week bijvoorbeeld. Samen met Martien van den Endert (van Assist Marketing Support) haalde ik herinneringen op aan onze helden van weleer: Lambert Kreekels, Henk Bloemers, Hendrik Schalks, Willy Senders en Hans Bleijenberg. Met prachtige anekdotes en verhalen kleurden onze herinneringen de middag blauwwit. Voor mijn gevoel stonden we even samen op de tribune aan de Aalsterweg. Allebei met een blauwwitte sjaal om de nek en een petje op ons hoofd. We zongen vals, maar wel gemeend: ‘Eindhoven zal wezen, Eindhoven zal zijn’.

Blauwwitte herinneringen

Als ik de verhalen van mijn ooms en tantes mag geloven maakte het kampioenschap van Eindhoven in 1954 veel los. In de wijk Stratum gingen mensen zingend en dansend de straat op. Dat was sinds de bevrijding op 18 september 1944 niet meer gebeurd. Het is nu nauwelijks meer voor te stellen: complete straten waren voor Eindhoven. En PSV-supporters uit Strijp werden met de nek aangekeken. Midden jaren ’70 stroomde het blauwwitte bloed weer door de aderen van de mensen in Stratum. Op 1 juni 1975 promoveerde Eindhoven aan de hand van Rinus Gosens naar de eredivisie.  Het versloeg aan de Aalsterweg FC Groningen met 4 – 1. Zelf was ik ook van de partij. Na het laatste fluitsignaal waren Ted en ik door het dolle heen. Net als honderden andere supporters gingen we direct het veld op om de spelers toe te juichen. Dat mocht eigenlijk niet. Maar we deden het toch.

Jukebox

De 4 – 1 van Lambert Kreekels herinner ik me nog als de dag van gisteren. Zijn volley met rechts was bijna net zo mooi als de 2 – 0 van Van Basten in 1988. Jammer genoeg heeft de NOS de beelden van deze wedstrijd offline gezet. Martien vierde het kampioenschap in een kroegje aan de Leenderweg. De jukebox bevatte slechts 3 singles: ‘Come up to see me’ van Steve Harley & Cockney Rebel – ‘Vino, Vino, waar blijft de wijn’ van Imca Marina en het clublied van Eindhoven: ‘Eindhoven zal wezen, Eindhoven zal zijn’. Supporters vielen elkaar dronken van geluk in de armen en zongen de 3 nummers luidkeels mee. Niet 1 keer, maar wel 20 keer. Stratum was even de voetbalhoofdstad van Nederland. En dat moest iedereen weten.

Roodwitte herinneringen

Afgelopen week was ik als introducé te gast bij een bijeenkomst van CC-03, de communicatieclub voor senior-communicatieprofessionals in de regio Eindhoven. Gastspreker op Fontys was bestseller-auteur Wil Michels. De schrijver van o.a. het Communicatie Handboek gaf een presentatie over zijn nieuwste boek ‘Focus op Fans’, dat hij samen met zijn dochter Yara heeft geschreven. Insteek van het boek is om een fanstrategie te ontwikkelen voor je bedrijf of merk. Tussen de regels door liet Eindhovenaar Wil Michels zijn liefde voor de stad en PSV doorschemeren. Vanzelfsprekend benadrukte hij de kracht van verhalen. Een bijzondere, roodwit gekleurde anekdote zal ik niet snel vergeten. Sterker nog: ik heb de anekdote al tegen verschillende collega-ondernemers doorverteld. Jaren geleden lag de oma van Wil Michels op sterven. Haar laatste uur had geslagen. In het bijzijn van haar familie richtte ze zich nog één keer op, stamelde ‘ROMARIO’ en sloot toen voor eeuwig haar ogen. De weergaloze acties van Romário de Souza Faria  hadden onbewust veel indruk op haar gemaakt.

Kleur bekennen

Als tekstschrijver, storyteller en presentatiecoach geloof ik heilig in de kracht van verhalen. Een goed verhaal beklijft en is gemakkelijk door te vertellen. Van oor tot oor of van mond tot mond. De fanstrategie van Wil Michels werkt op een vergelijkbare manier. Als fans van Eindhoven hebben Martien en ik een gemeenschappelijke band. Die band delen we graag met gelijkgestemden. Voor Wil Michels en PSV-fans geldt hetzelfde. Wat bij een voetbalclub werkt, werkt natuurlijk ook bij een merk of bij een bedrijf. Vertel daarom kleurrijke verhalen over je ondernemerschap, drijfveren en ambities. Als klanten kleur bekennen heeft je verhaal kleefkracht. Lukt het niet? Schakel dan een storyteller in om kleur aan je boodschap te geven.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *