Voetsporen

Als klein jongetje uit Veldhoven-dorp heb ik 2 dromen: wereldkampioen worden met het Nederlands elftal én in de voetsporen treden van mijn vader. De oranje droom spat als een ballon uit elkaar. Te veel blessures en te weinig voetbaltalent dwarsbomen mijn sportieve ambitie. Om de tweede droom te realiseren, rijd ik elke dag op mijn rode skelter naar het gemeentehuis.

Speculaasje

De afstand van de Kerkakkerstraat naar de kruising Runstraat – Dorpstraat is te groot voor een 6-jarige. In werkelijkheid vormt de hoek van de straat mijn eindbestemming. Daar krijg ik van mevrouw Van de Oever een speculaasje en een aai over mijn blonde bol. Het voorbeeldgedrag van mijn vader vervaagt als zijn voetsporen van deze aardbol verdwijnen. Mijn keuze voor Bestuurskunde als 20-jarige student is een laatste stuiptrekking om mijn jeugddroom te verwezenlijken: de baas van Veldhoven worden.

Pupillentrainer

Ik ben niet de enige Veldhovenaar met de ambitie om burgemeester te worden. Mijn voorganger als columnist heeft een vergelijkbaar carrièrepad uitgestippeld.  Op een mooie zomeravond in 2005 loop ik Daan de Kort voor de eerste keer tegen het lijf. Bij hem stroomt ook het rood-witte bloed van de plaatselijke voetbalclub door de aderen. In mijn eerste seizoen als pupillentrainer is Daan mijn assistent.  Het enthousiasme van Daan werkt aanstekelijk. Als speler van C4 is hij nog jong. Toch deinst hij er niet voor terug om zich als trainer in te zetten voor Rood-Wit.

Knipoog

Al jarenlang volg ik Daan op de voet. Ik loop graag in zijn voetsporen mee.  Zijn visuele beperking is geen barrière om zijn dromen na te jagen. Zo gaat hij ook Bestuurskunde studeren. In de carnavalsoptocht van 2014 is Daan verkleed als burgemeester. Daan knipoogt met deze verkleedpartij naar de toekomst. Dankzij een opvallende campagne komt hij met voorkeursstemmen in de gemeenteraad. Op het pad dat ik zelf heb verlaten, is hij doorgelopen.  Inmiddels is hij opgeklommen tot wethouder. De ambtsketting lonkt.

Persoonlijke verhalen

Op een avond rinkelt de telefoon. Op het display van mijn iPhone verschijnt de naam van Daan de Kort. ‘Andre’, zegt hij. ‘Ik ga columns schrijven voor De Uitstraling. Kun jij mij als ervaren tekstschrijver enkele tips geven?’ Ik geef Daan het advies om vanuit dagelijkse ervaringen columns te schrijven.  Persoonlijke verhalen overtuigen. Ook op papier. Mijn advies brengt hij in de praktijk. Zo overtuigend, dat ik weiger in zijn voetsporen te treden. Ik stippel mijn eigen pad uit. Ga je met me mee?

De column ‘Voetsporen’ verscheen eerder in editie Veldhoven van De Uitstraling (jaargang 3, week 30 2018)