Loeien met een zachte G

In mijn vrije tijd trek ik graag de wandelschoenen aan. Het buitengebied van Veldhoven nodigt uit voor een fikse wandeling. Ik parkeer mijn auto bij de Oerse Molen, de Hazewinkel of Camping de Molenvelden. Van daaruit wandel ik een rondje van ruim een uur door de Oerse natuur. Onderweg geniet ik van grafheuvels, langgevelboerderijen, wegvluchtende eekhoorns en kwetterende vogels. Terwijl ik wandel over Toterfout, de Antwerpse Baan of Halfmijl maak ik mijn hoofd leeg en doe ik inspiratie op voor mijn werk als tekstschrijver.

Jaloers

Vaak passeer ik in de buurt van de Brink van Zandoerle een weiland met koeien. Ik geniet ervan om oog in oog te staan met de producent van mijn favoriete drankje. Prachtig zoals we samen een blik van verstandhouding uitwisselen. Soms ben ik jaloers op het leven van sommige Bertha’s. Lekker de hele dag luieren in het gras, eten, herkauwen en schijten waar en wanneer je maar zin hebt.

Intonatie

Sommigen koeien kijken me glazig aan en starten dan een kort gesprekje. De intonatie van loeien is in heel de Kempen hetzelfde. Meestal vragen mijn roodbont gevlekte vriendinnen iets in de trend van: ‘Hedde un bietje dun aord?’ of ‘Van wie zijde gij dur eentje?’ Soms begin ik het gesprek. Mijn openingszin is een echte Franse oneliner: ‘Est-que tu est un vache qui rit?’ Ik moet de eerste koe nog tegenkomen die antwoordt met: ‘Oui, c’est moi!’

Natuurlijke wegversperring

Enkele weken geleden wandelde ik door het Limburgse Heuvelland. Ter hoogte van Epen doorkruiste ik een weiland. Aan het einde gaf een karakteristiek draaipoortje toegang tot een grindpad. Plotseling struikelde ik bijna. Een grote, roodbruine limousine koe lag precies voor mijn voeten. Deze natuurlijke wegversperring maakte geen aanstalten om zich te verplaatsen. In plaats daarvan begon ze te loeien. Haar klaagzang klonk heel anders dan het taaltje van haar Kempische vriendinnen.

Eigen dialect

Ik begreep niet wat de koe bedoelde. Ze bleef maar loeien. Steeds lijziger. Het leek alsof ze zong. We hadden duidelijk een communicatieprobleem. Wat probeerde ze me duidelijk te maken? Vorige week las ik dat Britse wetenschappers ontdekt hebben dat koeien loeien in hun eigen dialect. Sinds gisterenavond weet ik ook wat de koe in Epen – met zachte G – tegen me zei: “Op zeuk naor get gelok kwaom iech diech tege”. Ik kreeg er een kleur van.

De column ‘Loeien met een zachte G’ verscheen eerder in editie Veldhoven van De Uitstraling (jaargang 3, week 38 2018)